— Сизга айтдим-а, қўш келин туширманг, деб. Бир ойдан кейин қилардингиз укасининг тўйини… Ахир бир кунда тушган келинлар бир-бирининг бахтини ўғирлайди, демабмидим?
Лола опанинг «Наҳотки хато қилдим?» деган ўй миясини чулғаб олганидан қон босими ошиб, касалхонага ётиб қолди. Уни кўргани келган ўғли Ваҳобга: «Мени кечир, болам, агар иккингизнинг тўйингизни бир кунда қилмаганимда…» — дея йиғлаб берди.
— Ойи, нималар деяпсиз? Бу ирим-сиримга ишонманг, мен асло бу ҳақда ўйлаётганим йўқ. Бу гапни Шодия эшитса, тушкунликка тушиб қолади-ку!
Лола опа бу ҳақда ўйламаган экан. Оёғидан ўт чақнаб, овсинининг иссиқ-совуғидан хабар олиб турган шаддодгина келини тушкунликка тушиб қолса, нима бўлади? Шуни ўйлаб, қўшнисининг гапларини унутишга ҳаракат қилди.
Ниҳоят, Умиданинг кўзи ёриди. Туғруқхонага келган Шодия овсинининг хурсандчилигига шерик бўлди.
Шодия энди ҳовлига кирай деб турганида Дилбар опага кўзи тушдию, шошиб салом берди.
— Ҳой, келин, шошманг, ортингиздан шунча чақираман, қарамайсиз-а! — нафаси бўғилди қўшни аёлнинг.
— Овсинингиз тузукми, муборак бўлсин, энди жиянчангиз…
— Раҳмат, холажон, ҳозиргина атала ташлаб келяпман. Вой, бирам полвон ўғил кўрди, умри билан берган бўлсин…
— Ҳа, муштипар-а, ўзингга тиласанг-чи фарзандни. Худойим, ўзимга бер, дегин…
— Ие, холажон, нега унақа дейсиз, ҳали келин бўлиб тушганимга бир йил ҳам бўлмади-ку?! Аллоҳнинг карами кенг, хоҳлаган пайтда Ўзи беради. Ахир фарзанднинг эрта-кечи йўқ-ку…
— Шундайку-я, аммо мен қайнонангиз тўй бошлаганида айтганман, қўш келин қилманг, бирортасига мусибат келади, деб. Ахир бунинг хосияти ёмон-да. Мана, менинг синглимни олайлик. Қўш келин қилди жа-а дабдабали қилиб. Нима бўлди? Битта келини икки йил туғмади. Охири ажрашиб кетишди…
Охирги гап Шодиянинг кўнглига қаттиқ ботди. Худди қайнонаси ҳам уни ҳозироқ ажратиб юбораётгандек, кўзлари ола-кула бўлиб, ичкарига кириб кетди.
Шодиянинг ҳовлига ўқдек учиб кирганини кўрган қайнонаси унга тикилиб қолди.
— Тинчликми, болам, Умида яхши эканми?
— Ҳа, ойижон, тузук, салом деди… — дедию, хонасига кириб ўпкаси тўлиб-тўлиб йиғлади.
Ортидан кириб келган турмуш ўртоғи:
— Нима бўлди, соғлиғинг жойидами? — деб сўради.
— Ваҳоб ака, мени қўйиб юбормайсиз-а, мени яхши кўрасиз-а… — дея пиқиллаб йиғларди Шодия.
— Жинни бўлдингми, бу нима деганинг?
— Агар туғмасам, туғолмасам… — Шодия баттар авжига чиқди.
Ва бор гапни айтди. «Қўш келинликнинг мусибати»ни эшитган Ваҳобжон гап нимадалигини тушундию, кулиб юборди.
— Жиннивой, сен одамларга эмас, Аллоҳга ишон! У қачон истаса, ўшанда фарзандли бўламиз. Унгача, ана, Умиданинг боласини боқишвор…
Эркак кула-кула ҳовлига чиқди ва ҳамон гап нимадалигини билмай ҳайрон бўлиб турган онасига қараб, «Қўшнилар…»деб қўйди.
Лола опа турган жойида қотиб қолди. Шундай чиройли оиласига кўз тегдими? Агар Шодиянинг кўнгли оиласидан совиб кетса, нима бўлади? Эл оғзига элак тутиб бўлармиди?
Умида туғруқхонадан чиқадиган куни Шодия елиб-югуриб хизмат қилса-да, кўнгли алланечук бўлиб келаверди. Эшикдан кириб келган онасини кўргач, ўпкаси тўлиб, йиғлаб юборди. Ахир шундай овсини, оиласи, Ваҳоб акасини қандай қилиб ташлаб кетади?
Қизининг шашқатор кўз ёшини кўрган она уни бир зумдаёқ тушунди.
— Она қизим, сабрли бўл, Аллоҳ сенга ҳам фарзанд беради, ҳали уларни эплай олмай қоласан. Кўз ёшингни арт, меҳмонлар кўрса, ёмон хаёлга боришади…
Орадан кунлар ўтди. Умида боласини йўргаклаб бўлгач, Шодиянинг қўлига тутқазди.
— Мана, Шодияхон, полвонингизни ушлаб туринг, мен ҳозир…
Шодия чақалоқнинг юз-кўзларига, ширингина тамшаниб турган бўрсиққина лабларига суқланиб қараркан, «Аллоҳим, мени ҳам шу бахтга муяссар қил», дея илтижо қилди.
— Шодия, эртага онангиз келаркан, қудагинамдан айланай, Умидахонни йўқлаб келмоқчи…
Шодия бу хабарни эшитиб, хурсанд бўлди.
— Унда, эртага катта қозонда ош қилайлик. Ўчоқда пишган ошни соғиндим…
Бу гапни эшитган Лола опа аста жилмайиб қўйди. Шодиянинг ҳали бошқоронғилигидан хабари йўқ эди.
Озода ТУРСУНБОЕВА.
#Шахноз киритди.
🌺 @Solixa_Ayol 🌺
Яхшилик учун яқинларингиз билан баҳам кўринг!
👇👇👇
https://t.me/joinchat/AAAAAEoqxJvob7F63SjCig
