De honger van mijn vader...
Dag lieve pap. Hoelang ben jij er al niet meer? Zo'n 22 jaar alweer? Ik schreef je al eerder maar nog steeds pap demonstreren de boeren.
Ze proberen, zonder dat veel mensen het door hebben in wezen onze vrijheid op voedsel te redden. Natuurlijk in eerste instantie hun eigen bestaan maar daarmee in wezen ook ons bestaan.
Ze demonstreren tegen de politiek want ze worden persoonlijk al zolang en zo onterecht geraakt. Maar in essentie draait het om leven. Want wat velen niet weten pap, is dat de boeren de directe lijn zijn naar ons eten. Ons basisrecht.
Grote politiek gerichte bedrijven zijn erop uit om de macht op dit recht te kunnen bepalen en te manipuleren. Maar veel gewone burgers zien dit nog niet pap, pas wellicht als het te laat is.
Wederom realiseer ik me dat het de boeren zijn geweest die deel waren van het feit, dat ik dit stukje, als jouw dochter kan typen. Dat ik door jou besta. Want als 14 jarige had jij honger. Ja jij wist wat echte honger was. Jij wist hoe het was als mensen van honger vuilnisbakken uitschrapen. Mensen door honger dood gingen. Dood op straat lagen. Hongerwinter Amsterdam. Je moeder was net overleden en het grote gezin was uiteen gevallen. Jij ging als 14 jarige met je handkar met je tweelingzusjes van zeven jaar, te voet naar Friesland. Soms trok je je schoenen en sokken uit, en brak met blote voeten het ijs van de weilanden waardoor jullie trokken, want de Duitsers lieten weilanden onder water lopen. Zo bleven je sokken en schoenen en je zusjes droog. Bij boeren aangekomen kregen jullie een rode kool, of een ei, wat melk.
Niet dat jij zelf ooit deze verhalen vertelde lieve pap, wellicht te pijnlijk in herinnering. Jij die daarna nooit meer een heel bord leeg kon eten, altijd slank bleef. Nee ik ken de verhalen niet van jou maar van je zusjes, mijn tantes. Ze vertelden me later dat wanneer een boerin jullie iets te eten gaf, jij hen, eerst liet eten. Je gaf dan naar hen aan "eten jullie maar, ik heb niet zo'n honger".🥹 Hierin herken ik jouw zorgzaamheid en groot verantwoordelijkheids gevoel wat ik als kind van jou mocht krijgen. Net als jouw heldere blik op zaken. Hoe je alles, zeker ook, het politieke spel doorzag. Het "niets is wat het lijkt" kreeg ik van jou geïnprint en daarvoor ben ik je eeuwig dankbaar. Niets van wat ik de afgelopen jaren zag gebeuren kwam als verrassing.
Ik heb van jouw leven geleerd en weet wat de natuur, in alle seizoenen, aan eetbaars biedt lieve pap. Jouw verhaal hoe het is om écht honger te kennen, heeft me al jong geprikkeld te willen weten wat de natuur vrijelijk zoal biedt aan haar mensenkinderen. Hetgeen we moesten verleren, heb ik mijzelf al jong weer in herinnering willen brengen.
Maar ik ben niet alleen op deze wereld. Want wat als er straks helemaal geen boeren meer zijn pap? Waar moeten de mensen naartoe? Het leed zal niet te overzien zijn, tenzij mensen doen wat hen wordt opgelegd. Het plan. Vrijheid voor eten.
Want wie de voedselketen beheerst heeft de ultieme macht, ik hoop dat de mensen die nog in het grote toneelstuk geloven dat heel snel in gaan zien.
Hierom zal ik de boeren blijven steunen. Voor jou pap, voor mn kinderen, voor mij, voor jou die dit leest, voor iedereen...
~ Aardmoeders ~