Ꮆ丨几卂’s 匚ㄖᗪ乇S: bereik
Ik realiseerde mij laatst iets. Ik schrijf inmiddels al jaren mijn Gina’s Codes. Meer dan duizend zelfs.
En ik heb geen Facebook. Geen Instagram. Geen TikTok. Geen Snapchat. Ik maak geen reels, dans niet naar een trending muziekje en heb geen flauw idee op welk tijdstip ik iets zou moeten posten zodat een algoritme besluit dat ik vandaag besta.
Heerluck eigenluck. Ik heb alleen Telegram. En jullie.
Een vaste groep mensen die al jaren mijn hersenspinsels, verwonderingen, vragen, vloeken, spiegels, vogels, kooien, zaklampen en complete herINNer-avonturen leest.
Sommigen zijn er al jaren.
Anderen kwamen ergens onderweg binnenwandelen, vonden blykbaar een stoel en zijn nooit meer weggegaan.
En daar moest ik ineens om glimlachen. Want in een wereld waarin ‘bereik’ bijna een beroep is geworden, heb ik nooit aan bereik gewerkt.
Ik heb geschreven. Omdat ik iets voelde. Omdat ik iets zag. Omdat er weer eens een gedachte door mijn hoofd stuiterde die eruit moest. Ik schreef één Code en drukte op verzenden.
Meer niet. Geen strategie. Geen contentkalender. Geen algoritme aaien zodat het mij misschien een koekje geeft.
En toch kwamen jullie. Niet met duizenden tegelyk omdat een filmpje toevallig viraal ging. Maar mens voor mens. Code voor Code.
En jullie bleven. Dat vind ik eigenluck veel bijzonderder. Want laatst reageerde iemand op mijn Code ‘Te klein geworden’. Ze vertelde dat ze haar huis was uitgelopen, waar verbale agressie geen uitzondering was. Dat ze veilig bij een vriendin zat en de volgende dag naar een blijf-van-mijn-lijfhuis zou gaan.
Intens. En ineens dacht ik weer aan dat vreemde woord: Bereik. Hoe meten we dat eigenluck? In views? Duimpjes? Volgers? Getalletjes onder een bericht?
Want misschien bereik je honderdduizend mensen en scrolt iedereen drie seconden later alweer verder. En misschien schrijf je één verhaal dat op precies het juiste moment bij één mens binnenkomt. Niet omdat jij haar leven verandert. Dat doet zij zelf.
Maar misschien herkennen jouw woorden iets wat zij vanbinnen allang wist. En dát vind ik bijzonder.
Misschien zijn jullie daarom voor mij ook geen ‘volgers’. Jullie lopen helemaal niet achter mij aan. Goden nee, vooral niet doen. Ik weet zelf regelmatig niet waar ik naartoe loop.
Jullie lopen mee. Soms lachen we. Soms mijmeren we. Soms zijn jullie het hartgrondig met mij oneens. En soms schrijft iemand onder een Code iets waardoor ík vervolgens weer tien minuten naar mijn scherm zit te staren.
Dat is geen publiek. Dat is uitwisseling. Misschien heb ik daarom helemaal geen algoritme nodig.
Er is hier door de jaren heen iets veel mooiers ontstaan. Geen bereik dat zo groot mogeluck moet worden. Maar verbinding die diep genoeg mag gaan. En daar kan geen algoritme tegenop.
Al zou het precies weten dat ik op donderdag om 19.03 uur een dansje moet doen. Doe ik lekker toch niet.
In lack’ech © Ꮆ丨几卂 ৻ꪆ @Ginas_codes