ВЫВУЧЫЎ СМОЎЖ НОВАЕ СЛОВА
Слімачкі, вітаначкі вам!
Карацей, сёння мог бы і скончыць асноўную частку мантажкі, але ў мяне тут былі ператасоўкі з мэбляю (набыў тумбу), дык цяпер у мяне працоўнае месца пераарганізаванае. Як і частка жыллёвай прасторы. А сам працэс пераарганізацыі заняў трохі часу.
Тым не менш, пакуль бегаў за падаўжальнікамі і іншымі прыблудамі, працягваў слухаць Елізараўскую "Юдоль". І вось усё засцярагаў увагу на слове "Эгрэгар", якое там даволі часта ўжывалася. Сэнс яго мне і так быў знаёмы - энэргетычны субстрат для здзяйснення магічных дзеяў. Але стала цікава пайсці пачытаць дадаткова, што за слова такое і чаму яно ўжываецца так, як ужываецца.
Паўгараў, канечне, што першапачатковы сэнс слова - гэта "нядрэмны" - азначэнне для спецыфічных анёлаў у Кнізе Яноха, якія ахоўвалі чалавечыя папуляцыі. Нехта пасля ўжыў выраз, аля "эгрэгар - анёл ахоўнік народу". Праўда нешта яны не далі рады, бо гэтыя "ахоўнікі" пасля пачалі па Янахіянскаму корпусу спаць з зямнымі жанчынамі. Забаўна, што ў "Славянскай кнізе" іх назвалі літаральна Грышкамі, якія сталі на адзін бок з Сатаной.
Але ўжо ў пазнейшым тэрмін пачаў атрымліваць значэнне "ментальнага кандэесату" - то бок такога інтэлектуальнага псіха-энэргетычнага поля-следа вялікіх суполак людзёў. Так можа быць і эгрэгар вашай сям'і, і цэлага народу, ці нават чалавецтва.
Ну і можна было бы скончыць развагі: ну акей, былі "ахоўнікі папуляцыі", а па выніку сталі іх энэргетычным выяўленнем. Дэфолтны троп для эзатэрыцы 19 стагоддзя. Але ж закавыка была такая, што сучасныя канцэпцыі "эгрэгара" ці "Грышкі" прадстаўлены ў... Англійскіх хаасітаў і інтэгральных традыцыяналістаў. Ха-ха, знову сыйшліся.
Хаасіты, пачынаючы ад Кэрала, проста прызнавалі тое, што кожная істота мае свой "эгрэгар" і ад яго чаруе, а пазнанне гэтага "эгрэгара" прыраўноваецца да пазнання Бога. Цалкам - болей меней адпавядае сэнсу, які паняццю надавалі да яго тэасоўшчыкі і разенкройцары.
Генон жа, вызнаючы сам, што тэрмін "эгрэгар" мае паходжанне ў сэнсе, выкладзенным вышэй, у творах Эліфаса Леві (поп, які сыйшоў у эзатэрычную магію і пачаў разумець "Вартавых нядрэмлючых анёлаў" адпаведнікамі кабалістычных інтэлектуальных сутнасцяў), таксама ім называў "тонкую сілу кожнай калектыўнасці", якая яшчэ з'яўляецца пасярэднікам паміж людзьмі і вытокам традыцыі... То бок літаральна мікрабогам нейкай папуляцыі, ці ў дугінскіх тэрмінах - Логасам.
Пасля ўжо Эвола словам "эгрэгар" называў людзёў, якія "абудзіліся" і паўсталі на бунт. Калі ўлічыць гэты флёр вакол тэрміна, ну і факт таго, што Эвола сам быў яшчэ тым дадаістам-акультыстам, можна справядліва меркаваць, што "абуджэнне" - гэта ваяўнічае здабыццё права называць сваю волю "эгрэгарам". То бок ваяўнічае набыццё права зрабіць сваю "радыкальную волю" - воляй масы.
І тут мы зноўку прыгадваем СанГеліча з яго Радыкальным суб'ектам і... Прыходзім да высновы: што СанГеліч, літаральна, прапаноўвае філасофію здабыцця "рускага эгрэгару".
Толькі, смех які? У французскіх "Раздумах аб Таро" (не нейкі стары тэкст, 1967-ы год) эгрэгарам называецца "Антыхрыст" - як нешта максімальна штучнае і ствараемае "Розумам знізу". То бок такі эмацыйны ідал, які атрымлівае моц толькі ад веры людзёў, хаця сам па сабе такой сілай не валодае.
Даволі па-хрысціянскі гучыць, і нават адпавядае сучаснаму трэнду сацыялогіі. Чараўнікі чаруюць за кошт ідалаў, якія апынаюцца глебай для чаравання, толькі калі ў яго вераць людзі. Толькі ў практычным сэнсе: палітыканы палітыкай займаюцца за кошт ствараемых ідалаў, якія фармяць паліт.поінты - даВЕР людзёў. І адводзячы нас ад чагосьці больш сапраўднага, больш інтымнага - больш чалавечага...
Вось вам, блін, і пачытаў проста аб слове.
