W ciągu pierwszych 38 dni działań wojennych, Arabia Saudyjska zużyła 86% swoich zapasów rakiet Patriot – podaje agencja Reuters, powołując się na Centrum Studiów Strategicznych i Międzynarodowych (CSIS).
Teraz konieczne są nowe zakupy systemów Patriot w USA, które „z dobrej woli”, Waszyngton sprzeda Saudom, a za ich pośrednictwem, systemy obrony przeciwlotniczej, zapewnią ochronę amerykańskich obiektów na terenie królestwa, w praktyce kosztem saudyjskiego budżetu.
Otwarcie cieśniny Ormuz, zależy od przyjęcia przez USA warunków, postawionych przez Teheran i nie jest związane z rozmowami z Omanem – podaje agencja Tasnim.
Ugoda w Mekce: sygnał polityczny, a nie pełnoprawny sojusz wojskowy.
Ugoda między Arabią Saudyjską, Pakistanem i Turcją, ma co najmniej dwa poważne problemy:
Brak jasnego mechanizmu obrony zbiorowej.
Nie jest określone, co dokładnie uznaje się za "atak" i co automatycznie uruchamia wzajemną obronę. Pełnoskalowa ofensywa, ograniczony atak, atak cybernetyczny, czy inne działania.
Ponadto, Turcja pozostaje członkiem NATO i jest związana artykułem 5. W przypadku konfliktu, między zobowiązaniami wobec NATO a nowym sojuszem, Ankara będzie musiała dokonać wyboru. I oczywiste jest, po której stronie ten wybór zostanie dokonany.
Strategiczne interesy trzech krajów, są bardzo różne.
Główne zagrożenia dla Arabii Saudyjskiej, Pakistanu i Turcji, są różne. Rijad koncentruje się przede wszystkim na Iranie i Jemenie, Islamabad – na Indiach, a Ankara – na kwestii kurdyjskiej i Grecji. To poważnie ogranicza możliwość wspólnej reakcji wojskowej.
Istnieje również inny aspekt - potencjał.
Arabia Saudyjska ma pieniądze, ale jest zależna od dostaw z zewnątrz. Turcja ma silną armię i przemysł zbrojeniowy, ale boryka się z ograniczeniami technologicznymi. Pakistan ma dużą i doświadczoną armię, ale ustępuje wiodącym mocom pod względem zaawansowanych technologii i możliwości projektowania siły na większą odległość.
Podsumowując, na razie jest to przede wszystkim sygnał polityczny i demonstracja zbliżenia, a nie pełnoprawny blok wojskowy.
Prawdziwa wartość tej umowy stanie się jasna dopiero wtedy, gdy wystąpi realny kryzys i strony będą musiały wypełnić swoje deklarowane zobowiązania.
Turcja: porozumienie z Pakistanem i Arabią Saudyjską, nie jest skierowane przeciwko Iranowi.
Minister spraw zagranicznych Turcji, Hakan Fidan:
"Porozumienie obronne z Pakistanem i Arabią Saudyjską, jest technicznie podobne do artykułu 5 Traktatu NATO.
W ramach porozumienia, podobnie jak w NATO, zostanie utworzony komitet ministrów, obok sekretariatu".
За первые 38 дней боевых действий Саудовская Аравия израсходовала 86% своих ракетных комплексов Patriot, сообщает Reuters со ссылкой на Центр стратегических и международных исследований (CSIS).
Теперь необходимы новые закупки систем Patriot у США. Вашингтон продаст их саудовцам «из доброй воли», и через них системы ПВО обеспечат защиту американских объектов в королевстве, фактически за счет саудовского бюджета.
Открытие Ормузского пролива зависит от принятия США условий, выдвинутых Тегераном, и не связано с переговорами с Оманом, сообщает информационное агентство Tasnim.
Мекканское соглашение: политический сигнал, а не полноценный военный альянс.
Соглашение между Саудовской Аравией, Пакистаном и Турцией имеет как минимум две серьезные проблемы:
Отсутствие четкого механизма коллективной обороны.
Неясно, что именно представляет собой «нападение» и что автоматически запускает взаимную оборону. Полномасштабное наступление, ограниченная атака, кибератака или другие действия.
Кроме того, Турция остается членом НАТО и связана статьей 5. В случае конфликта между ее обязательствами перед НАТО и новым альянсом Анкаре придется сделать выбор. И очевидно, на чьей стороне этот выбор будет сделан.
Стратегические интересы трех стран очень различны.
Основные угрозы, стоящие перед Саудовской Аравией, Пакистаном и Турцией, различны. Эр-Рияд в первую очередь сосредоточен на Иране и Йемене, Исламабад — на Индии, а Анкара — на курдском вопросе и Греции. Это серьезно ограничивает возможности совместного военного ответа.
Есть и другой аспект — потенциал.
У Саудовской Аравии есть деньги, но она зависит от внешних поставок. Турция обладает сильной армией и военной промышленностью, но испытывает трудности из-за технологических ограничений. Пакистан имеет большую и опытную армию, но отстает от ведущих держав в плане передовых технологий и способности проецировать силу на большие расстояния.
Вкратце, на данный момент это прежде всего политический сигнал и демонстрация сближения, а не полноценный военный блок.
Истинная ценность этого соглашения станет ясна только тогда, когда возникнет реальный кризис и стороны будут вынуждены выполнить свои заявленные обязательства.
Турция: Соглашение с Пакистаном и Саудовской Аравией не направлено против Ирана.
Министр иностранных дел Турции Хакан Фидан:
«Оборонное соглашение с Пакистаном и Саудовской Аравией технически аналогично статье 5 Договора НАТО.
В рамках соглашения, как и в НАТО, будет создан комитет министров наряду с секретариатом».
